Maandelijks archief: juni 2020

Nooit meer

Vandaag is het een jaar geleden dat mijn moeder overleed in een verzorgingshuis in Limburg.
Samen met mijn zus zat ik bij haar in de nacht dat ze stierf, af en toe tellend hoeveel seconden haar ademhaling stopte en daarna weer op gang kwam. Hopend dat het snel voorbij zou zijn.
Midden in de nacht, in het verzorgingshuis met alle vreemde geluiden om me heen, het licht gedempt, begreep ik pas hoe mijn dementerende moeder zich gevoeld moest hebben als ze ‘s nachts wakker werd en over de gang ging dwalen. Spookachtig, geen mens te bekennen. Met een minimale bezetting aan personeel.

Wat ben ik de verzorgende dankbaar die het laatste half uur van mijn moeders leven met mij en mijn zus ‘meeliep’. Dankbaar dat ze bij ons bleef zitten. Had mijn moeder pijn, vroegen we ons af. De verpleegkundige stelde ons gerust, juist door eerlijk te zijn. Ze durfde niet met zekerheid te zeggen of mijn moeder leed. Ze vertelde dat het sterven bij iedereen weer anders is. Maar dat zuchten, dat mijn moeder deed, dat wist ze wel, dat hoorde erbij. Het zou snel afgelopen zijn.

Later op de dag, op weg naar mijn huis in Almere, huilde de hemel en realiseerde ik me dat dit het was. Ik was niet alleen mijn moeder kwijt, maar ook mezelf in relatie tot mijn moeder. Zoals zij mij zag, zo zag niemand mij. Wat ik voor haar betekende, dat betekende ik voor niemand.

Heb ik mijn moeder gemist afgelopen jaar?
Vooral op onverwachte momenten.
Het moment dat een vriendin vertelde dat ze haar moeder door de coronacrisis al zeven weken niet gezien had.
Het moment dat ik het antwoordapparaat van onze huistelefoon afluisterde om nog een keer mijn moeders stem te horen.
En vooral miste ik haar toen ik op de Omdenken-kalender het zinnetje weet dat ik jou met kerstmis las.
En laatst, toen ik wandelde, en er ineens twee vlinders om mij heen dartelden. In een flits dacht ik: pap en mam hebben elkaar weer gevonden en willen mij laten weten dat het goed met ze gaat.

Vandaag is het precies een jaar geleden dat mijn moeder stierf. De dag waarop de wereld even stilstond. De hemel huilde. En ik me realiseerde dat dit het was. Want zoals zij mij zag, zo zal niemand mij ooit nog zien.