Maandelijks archief: juni 2019

Onbereikbaar dichtbij

Een jaar lang reisde ik bijna elk weekend naar Limburg, om mijn moeder te bezoeken, die in een verzorgingshuis woonde, omdat ze dementerend was.
Hoe vaak heb ik niet de wens uitgesproken dat het afgelopen zou zijn?   
Haar verwardheid, haar paniek en onrust. Haar kwetsbaarheid. Het was allemaal zo pijnlijk om mee te maken.
Maar ook was er altijd weer haar humor, haar lieve lach en haar opgewektheid. 
Dat alles is nu voorbij.
Mijn moeder is dood.
Er is opluchting,
maar ook leegte.
En het is zo stil.

Haar kamer in het verzorgingshuis is leeg, alle spullen zijn verdeeld en wat niemand van haar kinderen wilde hebben, is afgevoerd.
Het bed waarin ze overleed is weggehaald en staat waarschijnlijk al weer bij een nieuwe bewoner op de kamer…

Wat zullen we haar missen. Haar verhalen over alles en iedereen, haar vragen en haar ondeugende opmerkingen. We hebben haar zo lang bij ons mogen hebben. Daar zijn we dankbaar voor.
Vanaf nu zullen we geen nieuwe dingen meer meemaken met haar, er zullen geen nieuwe ervaringen meer bijkomen.
Het is zo stil.

Schrijver en dichter Mischa de Vreede schreef ooit: ‘Dat is wel het vervelendste van het doodgaan van mensen: dat jij met hen ook alles wat je voor hen betekende verliest…Niet alleen ben je de ander kwijt, je gaat zelf ook een beetje verloren.’

Wat overblijft zijn alle herinneringen. Het zijn er zoveel!
Op zoek naar herinneringen, vind ik in een doos een brief van mijn moeder, die ze schreef aan mij in 1991, twee maanden nadat mijn vader overleed. 
Terwijl ik de brief een paar keer lees, lijkt het alsof ze naast me zit.
Ze schreef dat ze naar de mis was geweest en dat ze daar samen met nichtje Bernadette herinneringen had opgehaald aan mijn vader. Dat was echt fijn, zo schreef ze.
Verder schreef ze dat ze die dag helemaal niks ging doen en dat ze af en toe zo’n dagje nodig had om herinneringen te zoeken. Ze had de kast opgeruimd, maar de kleren van mijn vader kon ze nog niet weggooien. Ze eindigde de brief met dat ze weer moest huilen. En dat het pijn deed.  

Haar brief ontroert en raakt me.  Ik heb me nooit gerealiseerd dat ze zo mooi kon schrijven. Nu ik de brief weer lees, vallen me hele andere dingen op dan destijds, toen ik de brief kreeg.  Ik zie nu pas hoe open ze was in deze brief over haar gevoelens. En hoe ze zichzelf toestond om te rouwen.
Dat is wat wij nu ook gaan doen.
Tijd nemen om te rouwen en te beseffen dat ze niet meer terugkomt.
Maar dat er zoveel mooie herinneringen zijn, die we in ons hart bewaren.