Maandelijks archief: mei 2015

Ontroering

“Beest heeft een andere lading, je kunt hier beter dier gebruiken.”
“Ik vind die zin te lang. Hij moet korter!”
“De mail spreekt me niet echt aan.”

Het is vrijdagmiddag en aan het woord zijn zo’n dertig tweedejaarsstudenten van de opleiding Communicatie. Ze lezen een direct mail van een klasgenoot, die op een groot scherm geprojecteerd wordt.
Het is een drukke klas en het kost me soms moeite om de studenten in het gareel te houden. Ik schipper geregeld tussen streng grenzen aangeven en het laten gebeuren. Alhoewel ik uit ervaring weet dat het beter is om strikt te zijn, laat ik toch af en toe de teugels vieren.

Wat gebeurt hier dat het zo goed loopt?

Het is de manier waarop studenten mij verwachtingsvol aankijken als ik het lokaal binnenkom. Het enthousiasme, de motivatie om te schrijven, de betrokkenheid en het lef om elkaar feedback te geven, raken me. Daar zit een klas die werkt en meedenkt.
“Kan iemand het voorlezen? Ik word een beetje moe van al dat lezen achter elkaar”, zegt een studente.
Thomas wil wel voorlezen.
“Voor de klas, je moet voor de klas gaan staan”, wordt er geroepen.
Als Thomas met voorlezen begint, is het meteen stil. De klas deint mee op het ritme van zijn stem. Precies de juiste toon en intonatie!

Het is de fijne sfeer in de groep die maakt dat ik af en toe uit de rol van ‘traditionele docent’ durf te stappen.
“Ik heb de indruk dat er iets is met het woord ‘immers”, zeg ik. “Wat vinden jullie?”
“Nee, dat vind ik niet, het kan hier wel”, zegt Nadia, “want de hele brief is formeel.”

Bij de evaluatie van de lessen geven studenten aan zich uitgedaagd te voelen. Ook vinden ze dat er ruimte is om zichzelf te ontwikkelen.
Kennelijk lukt leren eerder als je als docent samen met de klas zoekt naar antwoorden in plaats van je als betweter op te stellen. Blijkbaar nemen studenten op die manier
ver-antwoord-elijkheid en voelen zich uitgedaagd.
Is dat wat studenten willen? Verantwoordelijkheid?
Dat past wel in mijn beeld: hier zitten gedreven jongeren, op zoek naar zichzelf en volop in ontwikkeling. Hier zitten jongeren die geen blad voor de mond nemen en die bereid zijn om zich kwetsbaar op te stellen. Daardoor ontroeren ze me. Terwijl ze zich voor bereiden op een toekomst in het werkveld van de Communicatie, zijn ze moeiteloos bezig met dat wat de kern van Communicatie is: mensen raken.