Maandelijks archief: augustus 2013

Pubershit (1) Een dooie pier

“Floor, mijn mobiel gaat. Daar!” gilt Jeanine. “Geef hem.”
“Waar?”
“Naast je.” Jeanine grijpt haar mobiel. “Het is mijn moeder!”
“Ja, mam, ik wilde net naar huis komen… Floor, hou op.” Jeanine duwt Floor, die net doet alsof ze haar wil zoenen, weg.
“Weet je, mam, net op het moment dat jij belde… Ja, ik kom.”
Jeanine baalt. Is ze wéér te laat thuis. En ze had nog zo beloofd om op tijd te zijn.
“Ik moet gaan. Hopelijk zie ik je straks nog. Maar ik weet niet of het mag.”
Jammer dat ze weg moet. Het is altijd zo leuk met Floor.

Thuis zitten haar ouders en zusje Erica al aan tafel. Wat kijken ze chagrijnig…
Snel schuift Jeanine aan.
“Ben je daar eindelijk?” vraagt haar vader nors.
Nee, ik loop nog op straat, denkt Jeanine.
“Het was leuk”, probeert ze, “Floor en ik deden net alsof we…”
“Je bent alwéér te laat. Jij zou toch zelf de tijd in de gaten houden? Maar nu moeten wij toch weer bellen. Hoe oud bén je eigenlijk?”
Jeanine hoort Erica gniffelen.
“Nou? Ben je het met me eens of niet?”
“Ja”, antwoordt ze zachtjes.
Hem gelijk geven is het beste. Dan mag ze misschien na het eten nog even naar buiten. Jammer dat haar moeder niets zegt. Meestal is ze het met hem eens, maar soms kan ze opeens roepen dat hij veel te streng is.  
“Ik begrijp dat niet. Je kunt toch op je telefoontje zien hoe laat het is? En je hebt een horloge. Waarom neem je dat niet mee?”
“Ik ben mijn horloge kwijt”, mompelt ze. “Heb jij het gezien, mam?”
“Waarom vraag je dat aan mama, het is toch jouw horloge? Je zoekt het zelf maar!”
Lusteloos lepelt ze in haar soep. Soep met vette stukjes vlees. Ook dat nog. Dan voelt ze een venijnige schop tegen haar been. Haar zusje steekt haar tong uit.
“Hou daarmee op!”
Ze ziet haar vader verward kijken.
“Heb je het tegen mij?”
“Erica schopt.”
“Stop daarmee”, maant haar moeder.
“Ik deed niks.” Erica trekt haar meest schijnheilige gezicht.
Wacht maar, denkt Jeanine. Jou krijg ik nog wel!

Na het eten gaat Jeanine naar haar kamer. Op zoek naar het horloge. Ze trekt de lades van haar bureau open en rommelt door haar spullen. Waar is dat ding toch? Nergens te vinden. Niet in haar la met make-up. Niet in haar la met tekenspullen. En ook niet in haar la met tijdschriften. Wacht eens. Zou Erica het hebben?
“Heb jij mijn horloge gezien?” vraagt Jeanine, terwijl ze de deur van Erica’s slaapkamer opengooit.
De kamer is leeg. Geen Erica. Jeanines ogen speuren rond. Onder het bureau ziet ze iets blauws. Het vest van Erica! Haar zusje heeft zich verstopt. Hoe kinderachtig!
“Waar is mijn horloge?” Ze geeft Erica een por in haar zij.
“Niet gezien”, zegt Erica. “Je moet beter op je spullen letten.”
“Rot op.”
Met een klap gooit Jeanine de deur van Erica’s kamer dicht. Je moet beter op je spullen letten! Moet zij zeggen.
Wanneer droeg ze het horloge voor het laatst? Dat was toen het bandje zo kriebelde! Ze heeft het  afgedaan en in haar laatje op school gestopt! Daar ligt het nu nog steeds. Ja, toch?

Ze rent de trap af naar beneden.
“Pap, mijn horloge is op school. Ik neem het maandag mee, ik vergeet het echt niet. Beloofd! Mag ik alsjeblieft nog met Floor naar buiten?”
“Wat vind jij?” vraagt haar vader aan moeder. Die knikt. Jeanine vliegt haar om de nek en geeft haar vader een zoen.
“Slijmerd”, zegt hij en aait even over haar wang, “half negen thuis.”
“Negen uur? Please, pap.”
“Half negen is half negen”, antwoordt haar moeder. 
“Maar morgen is het zaterdag…”
“Je kunt ook thuis blijven”, dreigt haar vader.
“Nééé!” roept Jeanine en ze danst de kamer door, draait zich bij de deur nog even om en werpt haar vader een kushand toe. Dan rent ze naar buiten en trekt de deur met een klap dicht. Ze weet zeker dat hij van achter het raam gebaart dat ze zachter moet doen. Doet ze lekker niet.

Bij het speelveldje aangekomen ziet ze James uit haar klas.
“Heb je Floor gezien?” vraagt ze.
“Nee”, mompelt hij.
“Kom, we gaan haar ophalen.”
“Oké.”
James loopt met haar mee. Jeanine kijkt van opzij naar hem. Haar vader vindt hem een dooie pier, omdat hij nooit iets zegt.
Floors moeder doet de deur open. Ze kijkt hen met vermoeide ogen aan.
“Floor ligt in bed, ze heeft straf.”
“Het is pas half acht”, zegt Jeanine, terwijl James en zij teruglopen. “Zou het erg zijn wat ze gedaan heeft?”
James haalt zijn schouders op.
“Ik zou wel balen met zo’n strenge moeder! Blij dat het de mijne niet is. Zijn jouw ouders eigenlijk streng?”
“Gaat wel.”
“Zullen we voetballen”, vraagt ze aan James, als ze bij het veldje aankomen.
“Oké.”
“Ik neem dit doel en jij dat.”
“Best.”
Nu Floor er niet is, heeft ze James lekker voor zichzelf alleen…Ook al is het een dooie pier, mooie ogen heeft hij wel!

 

 

Met andere ogen

Van wie heeft ze dat? Die fascinatie voor Manga en Anime?
We bezoeken het Wereldmuseum in Rotterdam. Mijn echtgenoot en ik. Samen met onze dochter.
The World of Manga.
Hoe oud is hij? Zestien? Hij zou ook dertien kunnen zijn.
Hij is prachtig.
Alerte donkere ogen kijken me aan. Zwart. Gitzwart. Onder elk oog is een zwart hoorntje getekend, met de punt naar beneden. Het zwart contrasteert met het oogwit. Daarboven zwarte, perfect gevormde wenkbrauwen.
Hij is prachtig.
Zijn zwarte haren hebben de vorm van de hoorntjes onder zijn ogen. Ze pieken alle kanten op. De styling is perfect.
Hij zit gehurkt in vechtershouding met in zijn rechterhand een boemerang. Voeten plat op de vloer. Lenig en soepel. Gespierde armen. Zijn huid is lichtgetint.
Hij is prachtig.
En dan. Ik kijk naar het beeld opzij. Twee jonge vrouwen. Of zijn het meisjes?
Ze zijn prachtig.
Ze. Staan. Rechtop. Niemand duwt ze omver. Hun voeten worden gedragen door stevige laarzen met dikke zolen. Lange handschoenen bedekken hun handen en onderarmen. Ze zijn bijna helemaal in het zwart gekleed. Het zwart contrasteert met de wijd uitstaande witte kanten rok van het ene meisje en de lichtblonde haren van het andere.
Ze zijn prachtig.

Fantasiestrijder en betoverende heldinnen.
Zo zelfbewust.
Is dat wat mijn dochter ziet?