Maandelijks archief: januari 2013

Meisjesdroom (1)

“Nick, gooi die deur niet zo hard dicht!”
Nick! Ze haat die naam. Waarom zegt haar vader niet gewoon Nicky? Iedereen noemt haar toch zo! Bokkig trekt ze de capuchon over haar hoofd. Nu begint het ook nog te regenen. Ze rilt en duwt haar handen dieper in de zakken van haar jas.
“Opschieten, Tup”, maant ze het kleine teckeltje, dat ijverig snuffelt in het gras. Door haar vader moet Nicky nu weer aan dat gesprek denken dat ze lang geleden per ongeluk opving. Een gesprek tussen haar ouders.
“Mijn enige zoon die een meisje wil zijn”, hoorde Nicky haar vader zeggen. “Waar heb ik dát aan verdiend?”
Acht jaar was ze en ze begreep er niets van. Wat haar vader zei klonk akelig en ze kon het maar niet uit haar hoofd zetten. Inmiddels weet ze maar al te  goed wat hij bedoelde. Maar Nicky heeft er toch niet om gevraagd? Geboren worden als jongen, een jongenslijf hebben, maar geen jongen zijn. Nicky. Een meisje, geboren in het verkeerde lichaam. Een lichaam waar ze een hekel aan heeft. Een jongenslichaam: hoekig en dun…
“Kom, we gaan terug”, roept Nicky naar het hondje dat enthousiast naar haar toe rent en naar haar kuiten hapt. “Niet doen! Hier, je riem moet weer om.” Nicky grijpt Tup bij zijn nekvel en klikt vlug de riem vast aan de halsband.
“Gelukt, stoute hond”, zegt ze, terwijl ze even achter zijn oren kriebelt. “En nu snel naar huis”, roept ze en ze rent weg, met Tup op haar hielen.

 

 

Zaken doen

“Kijk, als uw kleine overlijdt, dat is in principe duurder, want daar komt meer publiek op af”, zegt de verkoopadviseur van Dela op nonchalante toon tegen een jong stel. “Niet dat we dat willen, want we vinden het fijn als je heel oud wordt”, grinnikt hij. 

Mijn man heeft het altijd al gezegd: als je genoeg geld hebt, is een uitvaartverzekering niet nodig.  Wij hebben  er geen, maar ik ben er niet gerust op. Ook niet als ik op tv een reportage over natuurbegraafplaats Het Bergerbos in Limburg zie, goedkoper dan elders. Een plek zonder hekken en regels.  Die vrijheid spreekt me wel aan.  Maar begraven worden in Limburg… ik was juist zo blij dat ik er weg was.

Ik bezoek de internetsites van diverse uitvaartorganisaties. Voor  11 à 12 euro per maand schijn je al verzekerd te zijn.  Daar moet je niet moeilijk over doen. Dat bedrag kan op je 85ste oplopen tot 100 euro per maand. Maar hoe groot is de kans dat je zo oud wordt?  Op de site van Monuta is het mogelijk om je uitvaartstijl te bepalen. Kijk, dát is pas meedenken met je klant. Ik doe de test. Mijn stijl is luchtig. Ik ben een mens van gezelligheid en plezier. Een biljartje leggen bij mijn uitvaart past daar heel goed bij.  Biljartje leggen? Daar hou ik helemaal niet van en mijn dierbaren ook niet.  Ik lees verder dat ik bruis van energie en volop van het leven geniet. Ja! Dat klopt. Daarbij past een uitbundig afscheid, een spektakel. Nee, uitbundig hoeft ook weer niet.  Verwarrend allemaal.

Bij  Yarden sluit je vandaag een polis af en, ook al overlijd je over 2 maanden,  krijg je toch het volledige bedrag uitgekeerd.  Dat is goed zaken doen. Werf je een nieuwe verzekerde, dan krijg je een cheque cadeau, bijvoorbeeld een bloemenbon.  Ik verzin het niet.

“Heb je Rian al in haar rieten mand gezien”, vroeg iemand mij op de dag van de crematie van een vriendin. Ik schrok en zag meteen een wasmand voor me, het hoofd van Rian daar uitstekend. Gelukkig bleek het een dichte kist van riet te zijn, die Franse vrienden voor haar maakten.  Het vervoer kostte wat, maar verder was het een eenvoudig geheel.

Het is een mogelijkheid, zelf mijn kist vlechten en nieuwe leden werven voor Yarden.  Hoef ik in ieder geval niet terug naar Limburg voor mijn laatste reis.

 

Bescherming, van wie?

De Inspectie voor de Gezondheidszorg heeft met neuroloog Ernst Jansen Steur afspraken gemaakt over de uitschrijving als arts uit het BIG-register, in ruil voor het afzien van een tuchtklacht. Dat is trouwens niet de enige arts; ook met andere zorgverleners zijn blijkbaar overeenkomsten gesloten.

Een toezichthoudend orgaan dat zich in een onderhandelingssituatie manoeuvreert door een deal met een arts te sluiten? Een arts, die regels overtreedt en belangen van patiënten schaadt. Dat is code oranje! Onderhandelen wil zeggen dat er partijen met tegengestelde belangen zijn. In zo’n situatie is er nooit sprake van onpartijdig oordelen. En laat dat nu juist de taak van de inspectie zijn! Tenminste, als het klopt wat er op haar website staat.
   
De inspectie moet toezicht houden op de zorg. Dat betekent bescherming. Maar wiens bescherming had de inspectie eigenlijk voor ogen, toen zij afspraken maakte met de neuroloog? Was dat het bijstaan van patiënten die willoos aan deze man waren overgeleverd? Of van een arts die jarenlang opzettelijk verkeerde diagnoses stelde en mogelijk onnodig hersenoperaties uitvoerde?