Categorie archief: Media

Vrouwen in praatprogramma’s?

“Waarom zijn er zo weinig vrouwen in praatprogramma’s?” vraagt Matthijs van Nieuwkerk. Aan tafel bij De Wereld Draait Door zitten Shula Rijxman, lid van de raad van bestuur van NPO, Annemieke Roobeek, hoogleraar en ondernemer en Mirjam de Blécourt, advocaat.
“Vrouwen gaan voor de inhoud, de content”, merkt Roobeek op. Als voorbeeld geeft ze SNS. “Je hoort veel meningen, de hele dag door. Maar het échte vraagstuk waar we mee zitten, komt niet naar boven.”
“Maar over dat onderwerp hebben juist veel economen in Pauw & Witteman gesproken”, reageert Van Nieuwkerk verontwaardigd. Maar Roobeek gaat onverstoorbaar verder: “Er is veel herhaling, veel komt op hetzelfde neer. Aan tafel zitten altijd dezelfde mensen. Ik pleit voor meer diversiteit en andersoortige thema’s, voor meer keuze!”
“We (vrouwen!) komen omdat we professionals zijn”, zegt De Blécourt. “Ik doe een oproep aan de vrouwen: ga als je gevraagd wordt voor je expertise! Ik wil hier zeker praten over het nieuwe ontslagrecht. Daar weet ik veel van.”
Roobeek en De Blécourt hebben een punt. Zoals Rob Wijnberg in De nieuwsfabriek stelt: Nieuws verentertaint. In nagenoeg elk actualiteitenprogramma op televisie schuift elke dag een dozijn BN’ers aan, die hun rol als opinieleiders uitsluitend te danken hebben aan het feit dat ze bekende mediapersoonlijkheden zijn.
Dat is waar Roobeek op doelt met haar uitspraak dat er weinig aandacht wordt besteed aan het echte vraagstuk en dat wél dagelijks –tig meningen de revue passeren.  
Binnenkort publiceert Rijxman een lijst met daarop ‘goede’ vrouwen. Daarop mogen Roobeek en De Blécourt zeker niet ontbreken.

Mediaspektakel

  “Wie kent iemand die zichzelf heeft opgehangen?” roept Derek Ogilvie. Er dient zich al gauw een gegadigde aan. Een vrouw wier moeder jaren geleden zelfmoord pleegde. “Heeft ze zich opgehangen in de hal?” vraagt het medium. Ja, dat is raak! Het publiek applaudisseert. 
Ogilvie lijkt op mijn broer. Datzelfde smalle gezicht en die haarcoupe. De verstandhouding tussen mijn broer en mij bekoelde, toen ik het liet afweten bij een familie-uitje naar Margraten. Mijn broer en schoonzus spraken mij daarna vermanend toe. Dit was geen stijl. Onze moeder werd tachtig jaar en ik was er niet bij om alle graven van omgekomen militairen uit de oorlog te bezichtigen…
“Die meneer met dat blauwe shirt, er staat al een tijdje een dame achter u”, zegt Derek. Het blijkt de dode echtgenote te zijn. “Is zij overleden door borstkanker?” vraagt hij. Dat klopt. “Thank you so much, you’re fantastic.” Derek slaat zijn ogen ten hemel. Applaus alom.
Terwijl hij snuivend rondloopt, spreekt hij een vrouw aan en vraagt: “Has your son ever played with fire?” De moeder beweert dat haar zoon dat nooit gedaan heeft. Maar het medium is niet overtuigd, hij ruikt rook en eist dat zij hem nu belt. “Heb je ooit met vuur gespeeld?” vraagt de moeder aan haar zoon. Ja, dat klopt, dat heeft hij op een kinderfeestje gedaan. Volgens Derek is de jongen bijzonder, hij praat met dode mensen. “I would like to meet him”, zegt the ghost whisperer tegen de verbouwereerde moeder.
Op tv verschijnt de tekst: Kijk voor de volledige reading op onze website. Verdorie, ik zat er net zo lekker in…
Maar daar komt Nataschja in beeld, vriendin van de vermoorde stewardess Christel Ambrosius uit Putten. Derek weet niet wie Christel is, hij heeft géén voorkennis en hij weet ook niet wat er aan de hand is als hij Nataschja thuis opzoekt. En juist op dat moment is het tijd voor reclame: Sms Derek naar 3030. Je maakt kans op een eigen reading, waarin je kunt praten met je overleden moeder of je geaborteerde vrucht.
Na de reclame komt Arjan, de echtgenoot van Nataschja in beeld. Zijn broer Marcel overleed door een auto-ongeluk. Het wordt Derek allemaal te veel en overmand door emoties grijpt hij naar zijn keel. Nu heeft hij contact met Christel. Beelden worden afgewisseld in kleur en in zwart wit, de muziek voert de spanning op. Christel waakt over Nataschja. Maar laatstgenoemde moet wel sterker worden. En wat zo fijn is: Marcel en Christel hebben ook contact met elkaar en zijn echte vrienden geworden.
Ik weet nog steeds niet of er iets is na dit leven. Ik hoop van wel, al was het maar vanwege mijn broer. Stel dat onze relatie niet meer verbetert, worden we toch nog maatjes in de geestenwereld.

Journalistieke relevantie?

Locatie: verzorgingstehuis in Numansdorp.
Attributen: microfoon met roze Plopkap en camera.
Situatie: Geert Wilders bezoekt verzorgingstehuis, PowNews aanwezig als ‘luis in de pels’.

Plopkap: “Wat vindt u ervan dat dit zo allemaal gebeurt in uw laatste jaar? Uw láátste levensjaar.”
Bejaarde vrouw: “Dat hoop ik niet.”
Plopkap: “Oh, u heeft er nog meer?”
Bejaarde vrouw: “Ik hoop het wel.”
Plopkap: “Hoeveel dacht u dan?”
Bejaarde vrouw: “Stuk of drie. Dat ik nog net de tachtig haal.”
Plopkap: “Drie? Ambitieus hoor!”

PowNed pretendeert ‘bovenop het nieuws te zitten, maar hard, brutaal en kritisch met humor te zijn’. Ik vraag me af wat ‘kritisch met humor’ is aan een kort, nietszeggend en onfatsoenlijk interview met een bejaarde vrouw, waarbij Rutger Castricum  bijna ongemerkt botte vragen en opmerkingen de huiskamer in slingert. Vragen die niets te maken hebben met het bezoek van Wilders aan het verzorgingstehuis. Wat is eigenlijk de journalistieke relevantie van dit interview?